bilmeyenler

Gündüzler yeşildi çoban için,
Geceler ise kahverengi..


Geceden gündüz doğar,
Kahverengiden yeşil.


Belki bir tohum belki bir doğumdu bu,
Kaynayıp yerden akar iken su..


Bazılar yükseklerde ararlar kendini,
Alçaklarda kalanlarda aşamadılar bendini..


Çoban bilir gökyüzünün rengi nedendir.
Bu göklerin sahibi en çok sahiplenendir.


A.S.P
16 Nisan 2010

bu gün

bu gün ogün şanlısoy günü olsun.

bunuda dinleyesin.

cold

kırılmış dişlerim, ağzımda kanın tadı.
acı pompalar aort, kırık bir kurt kanadı.

karşımda rüzgar gözlü biri var. zamandan ve mekandan soyutlanmışım. hissettiğim bir sızı var. ve uzunbir süreden sonra herhangi bir duygu hissetmenin mutluluğu..

gökyüzünün özeti

bu kış pek az şikayet ettim. çünkü bu kış ankara'da olması gereken gibi geçiyor. eskiden olduğu gibi, ellerim daha küçükken, gökyüzünde uzaklardan bir kar tanesini gözüme kestirip onu ağzımla yakalamaya çalıştığım günlerdeki gibi. ben eskiyi özlüyorum.

eski. şimdi hemen sıralamak isterdim, eski dediysek dün değil canım "var olmanın bile unutulduğu var olmak için önce yok olmak gerekilen eski" diye. ancak bu seferki durum farklı. ben çocukluğumu özledim. beş sene sonrada bu günümü özleyeceğim.

çok bir şey yazasım yok. seni dinleyesim var.. dedektif gibi sözcüklerini takip edesim, anlam çıkarma arayışını arayasım var. şiir yazmıyorum artık bir uyak aramaktan vazgeçtim. düzensizliğim içinde bir düzen buldum. o düzen içinde bulunduğum insanları sürükleyen nehrin ve nehirdeki insanlarınkine hiç benzemiyordu.
ve ben gözlemledim, duruldum. gökyüzünden bir armağan oldum.
gerçekten önemli olan her şeyin gökyüzünün altında yapılması gerektiğini öğrendim.

Fotoğraf:  28 ocak 2012 Elmadağ..

Birde dinlenilesi şarkı..

yaşam pınarları

insanların değerleri var. kimininki kimine göre kötü veya iyi. o değerleri besleyen pınarlar var. yaşam pınarları. değerlerin dünyayı görüşünle beslenir. halihazırda insan olmak bir değerdir. ona ne kadar sözde, ne kadar gerçekte sahip olduğumuz başka bir yazının konusu. ancak gece hayal ettiklerini gündüz yaşayabilenlere ne mutlu.

bir arayış içinde olmalı insan. bir iş, bir eş, bir hayal, bir toprak. aradığı birşey olmalı. birşeyleri anlamlandırmalı ki yaşamının biryerden bir yere varacağını bilsin. ve diğerleri var birde. arayışları var çok eminler. birşeyleri bulacaklar güçleri var. ancak söyleyemiyorlar aradıklarını. sadece neyi aramadıklarını daha önceki bulduklarından yola çıkara dile getirebiliyorlar. kelimelere sığmayacak birşey olsa gerek aradıkları. belkide arayışın kendisidir aranan. sahi senin aradığın ne?

arayışın kendisini aradı. emin olduğunda geriye attığı bir adım ile sıçradı.
boşlukta koştuğunu düşünürsen düşersin.

zihnimin calculus'tan olan kısmını bir kenara itip birşeyler yazmak için zaten açık olan bilgisayarımı önüme çektim. bugün grip belirtileri gösteriyorum, ancak bu beni rahatsız etmiyor. zaten nadir ve çok kısa süreli hasta olduğum için garipsemiyorum durumu. başımın hafiften ağrımasını ve burnumun tıkanmasını kabulleniyorum. bu kabulleniş kirlenmiş bir ruhun bir o kadarda kirlenmiş bir bedenin içinde sokak lambasından uzak bir bankın üzerinde dünyaya nefretle bakan arkadaşımı hatırlatıyor. benimkinden biraz farklı olsada oda kabulleniyor birşeyleri.

görmek çok önemli benim için. bu sıralar görme becerilerimi kaybettiğimi düşünüyorum, yaratıcılığımıda aynı şekilde. sözcüklerin peşinde koşar oldum, onları kovalıyorum ancak onları yakalayıp hizaya dizmek, anlamlar oluşturmak, anlamların içine anlamcıklar gizlemek sanki daha zor artık benim için. belki birgün bunlarıda yazamayacağım. sadece birkaç kelime ile konuşacak kapandığında düşlediğim yere gidebildiğim gözlerimle aynı yüzü paylaşan dilim. ve o vakit geldiğinde bile sana merhaba diyeceğim.

sen kendini adadığında dünyadaki tüm değişkenler senin yelkenine üflemek için sıraya girerler. inanmak yetmez, bunu göstermelisin. 


Mr. Zagoncu / 12 Ocak 2012
Türkiye.

anahtar kelime vol.1

eğer sen bilmiyorsan o nehrin adı neden asi, sen öğren. o zaman daha iyi anlayacaksın.